Alıntı trying Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
Selamlar,

Ben 25 yaşındayım. Bundan yaklaşık 1 buçuk ay önce vajinal bölgemde pütürtüler fark ettim. Bu pütürtülerin yanı sıra zamanla siğil de çıkmaya başladı. Hemen özel bir hastaneye gittim. Doktor muayene ettiğinde siğilleri görünce HPV olduğumu söyledi. Smear yaptırdım. Smear'im temiz çıktı. Ancak yakma işlemini ailemle yaşadığım için korktum ve yaptıramadım.

Bu olayın üzerinden yaklaşık 20 gün geçtikten sonra birkaç gün önce şehir değiştirdim ve arkadaşımla birlikte devlet hastanesinde kadın doğuma gittik. Kadın doğum siğillerin anüse yaklaştığını söyleyerek genel cerrahiye yönlendirdi. O an gerçekten hayatım bitmiş gibi hissettim. Aynı gün genel cerrahiye gittim ve görünen siğillerin yakılabileceğini söyledi. Ayrıca çok büyük bir HPV, HIV ve AIDS salgını olduğunu, benim yaşlarımda birçok genç kadının geldiğini üzülerek söyledi.

Bir yandan bağışıklık sistemi hastalığım olduğu için çok korktum. Aynı zamanda ailemden gizli bir şekilde bu süreci yaşamaya çalışmak beni gerçekten çok yordu. Çünkü benim ailemin kesinlikle kabul edebileceği bir durum değil bu.

Dün özel hastanede HPV Smear'imi de verdim. Devlet hastanesindeki doktor şu an pek de gerekli olmadığını, yaşımın genç olduğu için kendi kendine yenebileceğini söylemişti ama bu belirsizlikle yaşamak yerine testi vermeyi tercih ettim. Çünkü gerçek anlamda uzun yıllardır yaşamadığım kadar büyük bir anksiyete krizinin içine düştüm.

Dün gittiğim özel hastanedeki doktor kontrollerinin ardından HPV Smear'imin %80 temiz çıkacağını düşündüğünü söyledi. Zaten yüksek riskli çıkarsa da herhangi bir şey yapılmayacağını, sadece düzenli test yaparak negatife döndü mü diye bekleyeceğimizi söyledi. Ve istersem yarın hemen yakma işlemini de yaptırabileceğimi söyledi. Bu arada 4k fiyat verdiler bana. Belki faydası olur size diye eklemek istedim.

Açıkçası bu durumda benim için paranın hiçbir önemi yok. Çünkü her şeyden önemlisinin kendi sağlığım olduğunu düşünüyorum. Özel hastanedeki randevumun ardından devlet hastanesindeki doktorumun yanına geçtim. O da sakinleşmemi, korkulacak bir durumun olmadığını söyledi. Anesteziyle görüştük ve genel anestezi olmayacağını, sadece bayıltılacağımı söylediler. Onlar da bana 1 hafta sonra yakma işlemi için gelmemi söylediler.

Tedavi süreci hakkında detaylı bilgi almak inanın beni çok rahatlattı. Çünkü günlerdir saçlarım beyazlamış gibi hissediyordum. Ne yemek yiyebildim, ne uyuyabildim, uyuduğumda da düşüncelerim yüzünden uyandım. Hayatım tam anlamıyla durdu. Arkadaş çevremde HPV ile mücadele eden tanıdıkları olan kişler benimle konuşarak beni rahatlattılar. Çoğunda yüksek riskli HPV olduğunu ama zamanla yendiklerini öğrendim. AHCC'yi de bu kişilerden biri önerdi bana. Onu da alıp başlayacağım bir an önce.

Bu süreci ailesinden gizli bir şekilde yürütmeye çalışan arkadaşlar beni anlayacaktır. Gerçekten çok yıpratıcı oldu. Örneğin devlet hastanesindeki operasyonum için telefonuma SMS geldi. Ben saatlerce "Acaba bu SMS babama da gitmiş midir?" diye düşüncelere daldım. Anlayacağınız büyük bir overthinking döngüsüne girdim. Gittiğim her iki doktor da bana sakin olmamı söylese de artık operasyonun gerginliğinden çok ailem öğrenir mi gerginliğine döndü benimkisi. Bir de burayı keşfettim ve saatlerdir okuduğuma göre bazılarının siğilleri tekrarlamış. Bu da beni korkuttu açıkçası. Her hasta biriciktir ama nihayetinde okudukça insan korkmuyor değil.

Bu arada yaptığım ilk şeylerden biri e-Nabız'ımdaki ayarlarda hasta yakını kısmına arkadaşımın telefon numarasını eklemek ve sadece muayene olduğum doktorun verilerimi görebilmesi seçeneğini işaretlemek oldu. Ailemdeki herhangi bir kişiye gittiği doktor veya sağlık kuruluşu bu konuda bilgi verir mi? Bunun stresi yüzünden midemde yara açılmış gibi hissediyorum.

HPV psikolojimi gerçekten alt üst etti. Yazdıklarımdan da anlayabileceğiniz üzere overthinking'e çok müsat bir yapım var. Ailesinden gizli bir şekilde bu süreci tamamlayanlar yazabilirse belki ben de biraz daha iyi hissederim. Bir hafta sonra operasyonum var, onun hakkında da burayı güncelleyeceğim. Umarım her şey hepimiz için çok güzel olur. Tek dileğim bu.

Trying kuşum merhaba,
Biraz geç görmüşüm gibi oldu ama yine de yazmak istedim. Benim hikayem bu sitedekilerden biraz daha farklı ama yine de her duyguyu en yoğun yaşayanlardan biri olduğumu tahmin ettiğim için bu işin psikolojik kısmında isteyen herkese her türlü desteği vermeye hazırım.
İlk şoku atlatmak çok uzun sürüyor, o yüzden bir süre tuhaf ve kötü hissetmen inanılmaz normal ve olağan. Ama HPV hakkında şunu söyleyeyim; gittiğim her doktor, buradakiler, youtubeda izlediğim her kadın doğum doktoru hepsi ama hepsi bu hastalıktan korunmanın %100 bir yolu olmadığını söylüyor. Yani herkesin o kadar başına gelebilecek bir şey ki. Hadi benim kendi b*k yemelerim yüzünden, çok eşlilikten oldu diyelim. Daha yeni hayatı boyunca ilk kez ilişkiye girmiş (sevgilisiyle) bir kız arkadaşıma da bulaştı. Evli çiftlerde de oluyor. Bu olabilitesi olan, %100 engellememizin mümkün olmadığı, yaygın ve en önemlisi tedavi edilebilir bir hastalık. O yüzden önce sakinleş ve geçeceğine emin ol. Çünkü sana yemin ederim geçecek.
Bence bu hastalıktaki en büyük sorunlardan biri aileye söyleyememek. Çünkü ilk kez duyduğun bir hastalık söz konusu, belki çevrende bilen ve yaşayan yok, ve her şeyi tek başına halletmek zorundasın. Aileme ben de söyleyemezdim ve söylemedim de. Bu durumu tek başıma üstlenmem gerekiyordu. Yakın arkadaşım bana da çok destek oldu ama gün sonunda en bilgili bendim. Bazen acaba ailem bilse daha mı rahat hissederdim, daha mı güvende hissederdim diye çok düşündüm ve çok ağladım. Ailemin yanında kaç kez krizler geçirdim, anlatamadım. Bu işin en zor kısımlardan biri bence bu. Ama kendimi şöyle rahatlattım; yetişkin bireyleriz artık ve ailemiz her şeyimizi bilmek zorunda değil. Ve bu zaten %98 atlatılan bir hastalık. Tek başına halledebilirsin, ki hallettim de. Sen de halledeceksin.
Öğrenme şansları da gerçekten zor. Ben de bundan çok ama çok korktum. Her gittiğim özel klinikte e-devlete girmiyorsunuz değil mi diye 100 kere teyit ettim. Sistemde gözükürse gizledim. 1 sene oldu neredeyse annemle beraber birkaç kez doktorlara da gittim. Hatta aşı için annemle beraber jinekologa gittik. Hiçbir şekilde oradaki doktor da hiçbir şey görmedi sistemden (ki zaten özele gitmiştim o ayrı ama). Yani biri gidip ailene söylemedikçe öğrenmezler. E-nabız ve e-devlet vs şifrelerini değiştir ve sende kalsın. Başka türlü imkansız. İçin çok rahat olsun.
Ben koteri de lazeri de deneyimledim. İki bölgedeydi benimkiler, birine koter birine lazer yapıldı. İkisinden de memnunum, bir daha çıkmadı bende hiç. Acı konusunda asla acı hissetmedim. Hatta beni bayıltmadılar bile koterde. Kasığıma bir lokal anestezi iğnesi yaptılar o kadar. Ki zaten o an ben "bir an önce kurtulayım alsınlar şu siğili" kafasında olduğum için acısı umurumda da olmamış olabilir. Kurtulacağını düşün ve rahatla. Belki çoktan olmuşsundur gerçi de.
Bundan 1 sene sonra bu günleri arkadaşlarınla gülerek hatırlayacaksın. Bunun hakkında şaka yapabiliyor da olacaksın. Emin ol buna yani. Gencizzz daha )
Bağışıklık konusunu hastalığın için doktoruna danışmanı öneririm. Onun dışında doktora gidip kan değerlerine baktırıp düşük olan değerlerine takviye alabilirsin sadece. Bağışıklığın için nokta atışı olur sanki.
Arya zaten söylüyor sen de biliyorsundur, cinsellikten uzak duruyoruz, jilet kullanmıyoruz, kendimize iyi bakıyoruz. Bu kadarrr. AHCC bence çok etkili ama ahcc kullanmadan, bu siteden haberi bile olmadan atlatan birsürü insan var. Normal bağışıklık güçlendiricilerle de atlatılır yani bana kalırsa.
Cinsellikten ben de 1 senedir uzağım, negatif olmama rağmen hala erkeklerden korkuyorum ) Ama o da geçecek eminim.
Ne zaman konuşmak istersen bana özelden ulaşabilirsin.
Başkaları da bana ulaşabilir.
Psikolojik anlamda herkesi rahatlatmaya hazırım, sabaha kadar konuşabiliriz )

Sevgiler <3